Heute kommt Nedas Schwester Parisa aus Isfahan. Neda freut sich schon seit Wochen auf diesen Tag. Um sechs Uhr klingelt der Wecker. Neda steht sofort auf.
امروز خواهر ندا، پریسا، از اصفهان میآید. ندا از هفتهها پیش با شوق منتظر این روز است. ساعت شش ساعت زنگدار زنگ میزند. ندا فوراً بلند میشود.
Sie duscht schnell und zieht sich an. Dann putzt sie sich die Zähne und kämmt sich die Haare. Sie schaut in den Spiegel. »Du siehst gut aus«, sagt sie zu sich.
او سریع دوش میگیرد و لباس میپوشد. بعد او دندانهایش را مسواک میزند و موهایش را شانه میکند. او در آینه نگاه میکند. «تو خوب به نظر میرسی»، او به خودش میگوید.
Aber dann gibt es ein Problem. Der Bus kommt nicht. Neda ärgert sich, denn der Zug aus Frankfurt kommt schon um acht. Sie nimmt ein Taxi.
اما بعد یک مشکل پیش میآید. اتوبوس نمیآید. ندا عصبانی میشود، چون قطار فرانکفورت همان ساعت هشت میرسد. او یک تاکسی میگیرد.
Am Bahnhof muss sie sich beeilen. Der Zug ist schon da. Dann sieht sie Parisa. Die Schwestern umarmen sich lange. Beide weinen ein bisschen.
در ایستگاه او باید عجله کند. قطار دیگر رسیده است. بعد او پریسا را میبیند. دو خواهر مدت زیادی همدیگر را بغل میکنند. هر دو کمی گریه میکنند.
Zu Hause setzen sie sich auf das Sofa. Neda macht Tee. »Erinnerst du dich an unseren Garten in Isfahan?«, fragt Parisa. »Natürlich! Ich erinnere mich an jeden Baum.«
در خانه آنها روی مبل مینشینند. ندا چای درست میکند. «باغمان در اصفهان یادت هست؟»، پریسا میپرسد. «البته! من هر درختش یادم هست.»
Am Abend ist Parisa müde. Sie wäscht sich das Gesicht und legt sich ins Bett. »Ich fühle mich wie zu Hause«, sagt sie. Neda lächelt. Sie freut sich über jeden Tag mit ihrer Schwester.
شب پریسا خسته است. او صورتش را میشوید و در رختخواب دراز میکشد. «من احساس میکنم انگار در خانهٔ خودم هستم»، او میگوید. ندا لبخند میزند. او از هر روز با خواهرش خوشحال است.