An einem Dienstag wartete Frau Aydin auf ein Paket mit einem Geburtstagsgeschenk für ihren Sohn. Laut Sendungsverfolgung war es um elf Uhr zugestellt worden. Doch vor ihrer Tür lag nichts.
یک سهشنبه خانم آیدین منتظرِ بستهای با یک هدیهٔ تولد برای پسرش بود. طبق سیستم پیگیری مرسوله آن ساعت یازده تحویل داده شده بود. اما جلوی درش هیچ چیز نبود.
»Das Paket muss irgendwo im Haus sein«, sagte ihr Mann. »Der Bote wird es bei einem Nachbarn abgegeben haben.« Frau Aydin klingelte zuerst bei Herrn Wolff im Erdgeschoss. Er öffnete nicht. »Er dürfte bei der Arbeit sein«, meinte ihr Mann.
«بسته حتماً یک جایی در ساختمان هست»، شوهرش گفت. «لابد مأمور پست آن را پیش یکی از همسایهها گذاشته است.» خانم آیدین اول در خانهٔ آقای ولف در طبقهٔ همکف زنگ زد. او در را باز نکرد. «احتمالاً او سر کار است»، شوهرش گفت.
Im zweiten Stock wohnte Frau Kaya. »Ein Paket? Nein«, sagte sie. »Aber der Bote soll heute sehr in Eile gewesen sein. Das hat mir jedenfalls die Frau aus dem dritten Stock erzählt.«
در طبقهٔ دوم خانم کایا زندگی میکرد. «یک بسته؟ نه»، او گفت. «اما میگویند مأمور پست امروز خیلی عجله داشته است. دستکم خانمِ طبقهٔ سوم این را به من گفته است.»
Die Frau aus dem dritten Stock, Frau Lindner, hatte auch nichts gesehen. »Er kann das Paket doch nicht einfach mitgenommen haben«, sagte Frau Aydin. »Das kann schon sein«, antwortete Frau Lindner. »Letzte Woche will ein Nachbar ein leeres Paket im Keller gefunden haben.«
خانمِ طبقهٔ سوم، خانم لیندنر، او هم چیزی ندیده بود. «او که نمیتواند همینطوری بسته را با خودش برده باشد»، خانم آیدین گفت. «خب ممکن است»، خانم لیندنر جواب داد. «هفتهٔ پیش یکی از همسایهها ادعا میکند یک بستهٔ خالی در زیرزمین پیدا کرده است.»
Am Abend kam Herr Wolff nach Hause. In der Hand hielt er ein großes Paket. »Das muss für Sie sein«, sagte er. »Es stand vor meiner Tür. Der Bote wird die Etagen verwechselt haben.«
عصر آقای ولف به خانه آمد. او در دستش یک بستهٔ بزرگ داشت. «این حتماً مال شماست»، او گفت. «آن جلوی در من بود. لابد مأمور پست طبقهها را اشتباه گرفته است.»
Frau Aydin lachte erleichtert. »Und ich dachte schon, jemand könnte es gestohlen haben!« Am nächsten Tag backte sie einen Kuchen für Herrn Wolff. »Darüber müsste er sich eigentlich freuen«, sagte ihr Mann. Und das tat er auch.
خانم آیدین با خیال راحت خندید. «و من دیگر فکر میکردم، شاید کسی آن را دزدیده باشد!» روز بعد او برای آقای ولف یک کیک پخت. «قاعدتاً او باید از این خوشحال شود»، شوهرش گفت. و او همین کار را هم کرد.