Kian arbeitet immer noch in der Bäckerei. Aber diese Woche ist er jeden Morgen müde. Am Montag kommt er zehn Minuten zu spät. »Warum kommst du so spät?«, fragt sein Chef, Herr Brandt. »Weil mein Fahrrad kaputt war«, sagt Kian. Das stimmt aber nicht.
کیان هنوز در نانوایی کار میکند. اما این هفته او هر روز صبح خسته است. دوشنبه او ده دقیقه دیر میآید. «چرا اینقدر دیر میآیی؟»، رئیسش، آقای برانت، میپرسد. «چون دوچرخهام خراب بود»، کیان میگوید. اما این درست نیست.
Am Dienstag vergisst Kian das Salz im Brot. Am Mittwoch fallen ihm drei Brötchen auf den Boden. Sein Kollege Jonas sagt: »Ich glaube, dass du zu wenig schläfst.« Kian sagt nichts.
سهشنبه کیان نمکِ نان را فراموش میکند. چهارشنبه سه نان از دستش روی زمین میافتند. همکارش یوناس میگوید: «فکر میکنم که تو خیلی کم میخوابی.» کیان چیزی نمیگوید.
In der Pause fragt Jonas: »Was machst du eigentlich in der Nacht?« Kian wird ein bisschen rot. »Ich lerne Deutsch, weil ich im Sommer eine Prüfung habe. Ich lese jeden Abend bis Mitternacht.«
در زنگ استراحت یوناس میپرسد: «راستی تو شبها چه میکنی؟» کیان کمی سرخ میشود. «من آلمانی میخوانم، چون تابستان یک امتحان دارم. من هر شب تا نیمهشب کتاب میخوانم.»
Jonas ist überrascht. »Ich habe nicht gewusst, dass du so fleißig bist!« Dann wird er ernst. »Aber du musst auch schlafen, weil ein müder Kopf nichts lernt.«
یوناس تعجب کرده است. «من نمیدانستم که تو اینقدر پرتلاش هستی!» بعد او جدی میشود. «اما تو باید به خوابت هم برسی، چون ذهن خسته چیزی یاد نمیگیرد.»
Am Abend ruft Kian seine Mutter in Schiras an. Sie sagt: »Jonas hat recht. Ich finde, dass du einen Plan brauchst.« Kian macht einen Plan. Er lernt jeden Tag nur bis neun Uhr, und dann schläft er.
شب کیان به مادرش در شیراز زنگ میزند. او میگوید: «یوناس حق دارد. به نظرم تو به یک برنامه نیاز داری.» کیان یک برنامه میریزد. او هر روز فقط تا ساعت نه درس میخواند، و بعد میخوابد.
Am Freitag ist Kian schon um fünf vor fünf in der Bäckerei. Herr Brandt lacht. »Heute bist du aber früh!« »Ja«, sagt Kian, »weil ich endlich genug geschlafen habe.« Jonas lächelt, weil er die Wahrheit kennt.
جمعه کیان همان ساعت پنج دقیقه به پنج در نانوایی است. آقای برانت میخندد. «امروز چه زود آمدهای!» «بله»، کیان میگوید، «چون بالاخره به اندازهٔ کافی خوابیدهام.» یوناس لبخند میزند، چون او حقیقت را میداند.