Zwei Wochen nach ihrer Anerkennung hatte Farah ihr erstes Vorstellungsgespräch. Die Apotheke, deren Anzeige sie im Internet gefunden hatte, lag mitten in der Innenstadt.
دو هفته بعد از به رسمیت شناخته شدن مدرکش فرح اولین مصاحبهٔ کاریاش را داشت. داروخانهای که آگهیاش را در اینترنت پیدا کرده بود، درست در مرکز شهر بود.
Der Inhaber, Herr Demir, dessen Eltern aus der Türkei stammten, begrüßte sie freundlich. »Wer bei uns arbeitet, muss vor allem gut zuhören können«, sagte er. »Viele unserer Kunden sind alt und brauchen Zeit.«
صاحب داروخانه، آقای دمیر، که پدر و مادرش اهل ترکیه بودند، با گرمی به او خوشامد گفت. «هر کس اینجا کار میکند، باید پیش از هر چیز خوب بتواند گوش کند»، او گفت. «خیلی از مشتریهایمان پیرند و وقت لازم دارند.»
Dann stellte er die Frage, vor der Farah am meisten Angst gehabt hatte: »Warum sollten wir gerade Sie einstellen?« Farah atmete tief durch. Sie erzählte von allem, was sie in Bandar Abbas gelernt hatte.
بعد او سؤالی را پرسید که فرح بیشتر از همه از آن ترسیده بود: «چرا ما باید درست شما را استخدام کنیم؟» فرح نفس عمیقی کشید. او از همهٔ آنچه در بندرعباس یاد گرفته بود تعریف کرد.
»In meiner Heimat war ich die Apothekerin, zu der die Leute auch mit ihren Sorgen kamen«, sagte sie. »Das ist etwas, worauf ich stolz bin.« Herr Demir nickte. Das war genau das, was er hören wollte.
«در وطنم من داروسازی بودم که مردم با غصههایشان هم پیشش میآمدند»، او گفت. «این چیزی است که به آن افتخار میکنم.» آقای دمیر سر تکان داد. این درست همان چیزی بود که او میخواست بشنود.
Danach zeigte er ihr die Apotheke. Es gab ein Labor, in dem Salben hergestellt wurden, und einen Raum, wo Kunden ungestört beraten werden konnten. Eine Kollegin, deren Namen Farah sofort wieder vergaß, winkte ihr freundlich zu.
بعد او داروخانه را به فرح نشان داد. یک آزمایشگاه بود که در آن پماد ساخته میشد، و اتاقی که مشتریها بیمزاحمت میتوانستند مشاوره بگیرند. همکاری که فرح اسمش را فوراً دوباره فراموش کرد، با مهربانی برایش دست تکان داد.
Am Ende sagte Herr Demir: »Wer so gut Deutsch spricht und so viel Erfahrung hat, den brauchen wir.« Zwei Tage später kam die Zusage. Das Schönste, was Farah an diesem Tag erlebte, war aber der Anruf bei ihrer Mutter. Beide weinten vor Freude.
در پایان آقای دمیر گفت: «هر کس اینقدر خوب آلمانی حرف بزند و اینقدر تجربه داشته باشد، ما به او نیاز داریم.» دو روز بعد جواب مثبت رسید. اما بهترین اتفاقی که آن روز برای فرح افتاد، تماس با مادرش بود. هر دو از خوشحالی گریه کردند.