Herr Adler stimmte seit vierzig Jahren Klaviere. Er kannte fast jedes Instrument in der Stadt, und die meisten Leute kannten ihn. An einem Dienstag rief eine Frau an, die er nicht kannte.
آقای آدلر از چهل سال پیش پیانوها را کوک میکرد. او تقریباً هر سازی را در شهر میشناخت، و بیشترِ مردم او را میشناختند. در یک سهشنبه زنی تلفن زد، که او نمیشناخت.
»Mein Klavier ist seit Jahren nicht gestimmt worden«, sagte sie am Telefon. »Aber es soll wieder klingen.« Herr Adler notierte die Adresse, obwohl er an diesem Tag schon müde war.
«پیانوی من سالهاست کوک نشده است»، او پای تلفن گفت. «اما آن باید دوباره صدا بدهد.» آقای آدلر آدرس را یادداشت کرد، اگرچه او آن روز از قبل خسته بود.
Die Wohnung lag im vierten Stock. Das Klavier stand am Fenster, und auf dem Deckel lagen Fotos von einem jungen Mädchen. Während er arbeitete, saß die Frau still auf dem Sofa und sah ihm zu.
آپارتمان در طبقهی چهارم قرار داشت. پیانو کنار پنجره قرار داشت، و روی درپوش عکسهایی از دختری جوان افتاده بود. در حالی که او کار میکرد، زن آرام روی مبل نشسته بود و او را تماشا میکرد.
»Spielt Ihre Tochter?«, fragte er nach einer Stunde. »Sie hat früher gespielt«, antwortete die Frau. »Jetzt wohnt sie weit weg. Aber wenn sie einmal zurückkommt, soll das Klavier bereit sein.«
«دختر شما مینوازد؟»، او بعد از یک ساعت پرسید. «او قبلاً مینواخت»، زن جواب داد. «حالا او دور زندگی میکند. اما اگر او روزی برگردد، پیانو باید آماده باشد.»
Herr Adler arbeitete langsamer als sonst. Am Ende spielte er selbst ein paar Töne, damit die Frau das Instrument hören konnte. Sie weinte nicht, aber sie lächelte, als wäre die Tochter schon im Zimmer.
آقای آدلر کندتر از همیشه کار میکرد. در پایان او خودش چند نتی نواخت، تا زن ساز را بتواند بشنود. او گریه نکرد، اما او لبخند زد، انگار دختر از قبل در اتاق بود.
Beim Gehen sagte sie: »Kommen Sie nächstes Jahr wieder.« Herr Adler versprach es. Auf der Treppe hörte er hinter der Tür einen einzelnen Ton, vorsichtig und klar.
هنگام رفتن او گفت: «سال آینده دوباره بیایید.» آقای آدلر آن را قول داد. روی پلهها او پشت در یک نتِ تنها شنید، محتاط و روشن.