Sechs Wochen nach seinem Unfall bekam Jonas endlich den Gips ab. Doch sein Fuß war so schwach, dass er kaum gehen konnte. Die Ärztin schickte ihn zur Physiotherapie.
شش هفته بعد از تصادفش بالاخره گچ پای یوناس باز شد. اما پایش آنقدر ضعیف بود که او بهسختی میتوانست راه برود. دکتر او را برای فیزیوتراپی فرستاد.
Der Physiotherapeut, Herr Ludwig, war streng. »Sie stärken den Fuß, indem Sie jeden Tag diese Übungen machen«, erklärte er. »Und zwar zu Hause, ohne dass ich Sie jedes Mal daran erinnern muss.«
فیزیوتراپ، آقای لودویگ، سختگیر بود. «شما با انجام دادن این تمرینها در هر روز، پایتان را قوی میکنید»، او توضیح داد. «آن هم در خانه، بدون اینکه من هر بار مجبور باشم آن را یادتان بیاورم.»
Jonas hatte aber keine Lust. Statt die Übungen zu machen, lag er abends auf dem Sofa und spielte am Handy. Er ging sogar wieder zur Arbeit, ohne den Fuß richtig zu schonen, sodass er abends oft Schmerzen hatte.
اما یوناس حوصله نداشت. به جای اینکه تمرینها را انجام دهد، او شبها روی مبل دراز میکشید و با موبایل بازی میکرد. او حتی دوباره سر کار رفت، بدون اینکه از پایش درست مراقبت کند، طوری که شبها اغلب درد داشت.
Mara merkte es sofort. »Wenn du so weitermachst, wirst du nie wieder richtig laufen können«, sagte sie. »Statt dass du jeden Abend spielst, könnten wir die Übungen zusammen machen.«
مارا فوراً متوجه شد. «اگر اینطور ادامه بدهی، دیگر هیچوقت نمیتوانی درست راه بروی»، او گفت. «به جای اینکه تو هر شب بازی کنی، میتوانیم تمرینها را با هم انجام دهیم.»
Von da an trainierten sie gemeinsam. Mara motivierte ihn, indem sie jede Übung mitmachte. Manchmal lachten sie so sehr, dass sie aufhören mussten.
از آن به بعد آنها با هم تمرین کردند. مارا با انجام دادن هر تمرین همراه او، او را تشویق میکرد. گاهی آنها آنقدر میخندیدند که مجبور میشدند دست بکشند.
Nach zwei Monaten war der Fuß wieder so stark, dass Jonas joggen konnte. Beim ersten Lauf im Park lief Mara neben ihm. »Siehst du«, sagte sie, »du hast es geschafft, indem du einfach nicht aufgegeben hast.« Jonas grinste. »Nein, indem du mich nicht aufgegeben hast.«
بعد از دو ماه پا دوباره آنقدر قوی شده بود که یوناس میتوانست بدود. در اولین دویدن در پارک مارا کنار او دوید. «دیدی؟»، او گفت، «تو خیلی ساده با تسلیم نشدن موفق شدی.» یوناس لبخند زد. «نه، چون تو مرا رها نکردی.»