Ein Jahr nach ihrer Anerkennung bekam Farah eine Einladung. Die Beratungsstelle, die ihr beim Antrag geholfen hatte, feierte ihr zehnjähriges Jubiläum. Die Leiterin bat Farah, eine kurze Rede zu halten.
یک سال بعد از به رسمیت شناخته شدن مدرکش فرح یک دعوتنامه دریافت کرد. مرکز مشاوره، که در درخواستش به او کمک کرده بود، دهمین سالگرد تأسیسش را جشن گرفت. مدیر مرکز از فرح خواست، یک سخنرانی کوتاه بکند.
Farah war nervös. Sie hatte noch nie vor so vielen Menschen Deutsch gesprochen. Doch sie war froh, die Einladung angenommen zu haben. Im Saal saßen auch Frau Lorenz und Herr Demir.
فرح مضطرب بود. او تا آن موقع هرگز جلوی اینهمه آدم آلمانی حرف نزده بود. اما او خوشحال بود که دعوت را پذیرفته است. در سالن خانم لورنتس و آقای دمیر هم نشسته بودند.
»Liebe Gäste«, begann sie, »vor drei Jahren kam ich nach Deutschland, ohne je Deutsch gelernt zu haben. Heute arbeite ich als Apothekerin. Ich bin stolz, das geschafft zu haben.«
«مهمانان عزیز»، او شروع کرد، «سه سال پیش من بدون اینکه هرگز آلمانی یاد گرفته باشم به آلمان آمدم. امروز من بهعنوان داروساز کار میکنم. من افتخار میکنم که از پس این کار برآمدهام.»
»Aber allein hätte ich es nie geschafft. Ich bin dankbar, so vielen hilfsbereiten Menschen begegnet zu sein. Frau Lorenz, Sie erinnern sich bestimmt, mir mein erstes Behördendeutsch übersetzt zu haben.« Frau Lorenz lachte laut.
«اما من بهتنهایی هرگز از پسش برنمیآمدم. من سپاسگزارم که با اینهمه آدمِ مهربان و یاریگر آشنا شدهام. خانم لورنتس، شما حتماً یادتان هست، که اولین متنهای اداریام را برایم ترجمه کردهاید.» خانم لورنتس بلند خندید.
»Manche Menschen bereuen, ihr Land verlassen zu haben. Ich bereue nur, nicht früher mit dem Deutschlernen angefangen zu haben.« Die Gäste klatschten. »Und ich hoffe, in zehn Jahren selbst vielen Menschen geholfen zu haben, so wie mir geholfen wurde.«
«بعضی از آدمها پشیماناند که کشورشان را ترک کردهاند. من فقط پشیمانم که زودتر یادگیری آلمانی را شروع نکردهام.» مهمانان دست زدند. «و امیدوارم که ده سال دیگر خودم به خیلی از آدمها کمک کرده باشم، همانطور که به من کمک شد.»
Nach der Rede kam eine junge Frau zu ihr. Sie war erst seit zwei Monaten in Deutschland und wollte auch als Apothekerin arbeiten. »Wie haben Sie das nur geschafft?«, fragte sie. Farah lächelte und gab ihr ihre Telefonnummer. »Ruf mich an. Wir fangen gleich morgen an.«
بعد از سخنرانی یک زن جوان پیش او آمد. او تازه دو ماه بود که در آلمان بود و او هم میخواست بهعنوان داروساز کار کند. «آخر شما چطور از پسش برآمدید؟»، او پرسید. فرح لبخند زد و شماره تلفنش را به او داد. «به من زنگ بزن. ما همین فردا شروع میکنیم.»