An einem Samstag im Mai wanderte Nasrin zum dritten Mal mit Ilkas Gruppe. Diesmal ging es ins Sauerland, und der Weg war steiler als gedacht.
یک شنبه در ماه مه نسرین برای سومین بار با گروه ایلکا کوهپیمایی کرد. این بار به زاورلند رفتند، و راه از آنچه فکر میکرد شیبدارتر بود.
»Mach doch mal eine Pause«, sagte Ilka, als Nasrin schwer atmete. »Du bist ja ganz rot im Gesicht.« Nasrin setzte sich auf einen Stein. »Ich bin eben keine Bergziege«, lachte sie.
«یک کم استراحت کن دیگر»، ایلکا گفت، وقتی نسرین به نفسنفس افتاده بود. «صورتت که حسابی سرخ شده.» نسرین روی یک سنگ نشست. «خب من که بز کوهی نیستم»، او خندید.
»Wie weit ist es denn noch?«, fragte sie nach zehn Minuten. »Nicht mehr weit«, meinte Ilka. »Das sagst du schon seit einer Stunde!« »Na ja, so ist das halt beim Wandern.«
بعد از ده دقیقه او پرسید: «حالا چقدر دیگر مانده؟» «دیگر زیاد نمانده»، ایلکا گفت. «این را تو از یک ساعت پیش داری میگویی!» «خب، کوهپیمایی همین است دیگر.»
Unterwegs erzählte Nasrin von den Bergen um Schiras. »Da gibt es ja auch hohe Berge, oder?«, fragte ein Mann aus der Gruppe. »Natürlich! Der Zagros ist doch viel höher als das Sauerland.« Alle lachten.
در راه نسرین از کوههای اطراف شیراز تعریف کرد. «آنجا هم که کوههای بلند هست، نه؟»، مردی از گروه پرسید. «البته! زاگرس که خیلی از زاورلند بلندتر است.» همه خندیدند.
Oben auf dem Gipfel war die Aussicht wunderschön. »Schau mal, da unten ist unser Dorf!«, rief Ilka. Nasrin holte ihr Handy heraus. »Das muss ich unbedingt meiner Schwester schicken. Die glaubt mir sonst wieder nicht.«
بالای قله منظره فوقالعاده زیبا بود. «ببین، آن پایین روستای ماست!»، ایلکا فریاد زد. نسرین موبایلش را درآورد. «این را حتماً باید برای خواهرم بفرستم. وگرنه او باز حرفم را باور نمیکند.»
Auf dem Rückweg fragte Ilka: »Kommst du nächsten Samstag eigentlich wieder mit?« Nasrin zögerte kurz. »Na klar komme ich mit. Ich muss ja trainieren, wenn ich irgendwann auf den Zagros will.«
در راه برگشت ایلکا پرسید: «راستی شنبهٔ بعد دوباره میآیی؟» نسرین کمی مکث کرد. «معلوم است که میآیم. باید تمرین کنم دیگر، اگر بخواهم یک روز از زاگرس بالا بروم.»